Boven verwachting | Het verhaal van een moeder

“Ik had geen verwachtingen, maar het werd veel meer dan dat.”

Soms komt alles tegelijk. Dat was een paar jaar geleden het geval voor deze moeder. Er speelde van alles. Gedoe in de buurt. Problemen met de vader van haar zoon. De zorg voor haar eigen moeder. En een zoon in de puberteit die zijn eigen weg zocht. “Ik was heel moe. Prikkelbaar. Ik had nergens meer zin in.

Alles tegelijk

Hulp vragen deed ze niet snel. “Ik wil anderen niet lastigvallen.” Toch kwam die hulp er uiteindelijk wel. Via de huisarts en andere instanties kwamen er verschillende hulpverleners in beeld.“ Het waren er zoveel dat ik het overzicht kwijtraakte.” Sommige gesprekken hielpen. Haar huisarts luisterde goed en was betrokken. Maar het bleef veel. “Uiteindelijk moet je het zelf doen. Dat gevoel had ik steeds.”

“We hadden meteen een klik”

Via een doorverwijzing kwam ze in contact met Samen Oplopen. “Ik had er nog nooit van gehoord.” Toen ze hoorde dat er een vrijwilliger zou komen, dacht ze: we zien wel. “Ik had geen verwachtingen. Ik liet het gewoon op me afkomen.” Toen kwam de vrijwilliger. “We hadden meteen een klik.” Het zat in simpele dingen. Gewoon kunnen praten. Een beetje humor. “Dat hielp meteen.” Ze gingen samen thee drinken, soms ergens eten of gewoon iets doen. “Dat gaf afleiding. Even eruit.”

Vertrouwen

Wat voor haar belangrijk was, was vertrouwen. “Bij haar wist ik dat wat ik vertelde, tussen ons bleef.” Daar had ze weleens negatieve ervaringen meegehad. Bij de vrijwilliger was dat anders. “Dat voelde veilig.” Daardoor kon ze ook eerlijk zijn over hoe het met haar ging.

“Ik kon haar appen of bellen als het nodig was. Als het niet goed ging, hielp ze me om rustig te blijven.”

Er zijn

De steun zat in verschillende dingen. “Ze luisterde, gaf advies en was er gewoon.” Soms deden ze iets samen. Soms was het een gesprek. “Ze was er wanneer ik haar nodig had.” Na verloop van tijd werd het contact gelijkwaardiger. “We hielpen elkaar ook.” Ook voor haar zoon was het contact heel waardevol.

Als ze terugkijkt, is ze duidelijk. “Ik heb het gevoel dat ik zonder Samen Oplopen niet zo ver was gekomen als nu.” Voor haar maakte het verschil dat er iemand was die naast haar stond.

Van vrijwilliger naar vriendin

Het contact met de vrijwilliger bleef, ook nadat het traject stopte. Eerst een tijd waarin we regelmatig contact hadden, later minder en nu weer meer. “Ze was zelfs bij de crematie van mijn moeder.” Nu ziet ze haar als vriendin. “Ze hoort gewoon bij mijn leven.”

Het gaat nu beter. Rustiger. “Ik kan weer genieten van kleine dingen. Gewoon thuis zijn, op de bank, met mijn dieren.” En haar zoon heeft zijn weg gevonden.

Wat ze andere moeders wil meegeven:

“Ga het gewoon proberen. Laat iemand binnen. Ga het gesprek aan.” “Je weet niet wat het je kan brengen. Maar het kan echt helpen.”